Stan Klamer (1953) gebruikt de cartografie op een vrije manier om land- zee- en hemelkaarten te maken waarin de geografie op een associatieve manier wordt vermengd met historische, religieuze en literaire begrippen. Ook bij Stan Klamer is de aarde een motief, in horizontale banen geeft hij doorsneden weer van bergen en heuvels die naar beneden worden gespiegeld en als ondergrondse landschappen doorlopen. Vaak legt hij over de horizontale stroken een overlappende ronde vorm waardoor een blik van bovenaf wordt gecombineerd met een laterale weergave. Klamer paste het spiegelen van vormen eerder toe in tekeningen van schepen en bootjes die als zwarte silhouetten naar beneden worden verdubbeld in een blauwe zee waarin verschillende golfpatronen zijn getekend. Stan Klamer toont ook een paar van zijn hemelkaarten in de expositie Apocalyps, Vrees en Hoop in Museum Huis van het Boek, zie www.huisvanhetboek.nl

Kevin Simón Mancera (1982) exposeerde eerder in de galerie in de tentoonstelling MONSTER. Daarin tekende hij hybride wezens die half mens, half wolf zijn en ook de eigenschappen van beiden delen. Kenmerkend is de grote precisie waarmee hij die wezens in aquarel en inkt weergeeft. In een latere serie getiteld Forget Me Not tekent hij tot in het kleinste detail verzamelingen van uitgestorven vogels, reptielen en zoogdieren als een encyclopedie van verloren soorten. Nu laat hij vier tekeningen zien waarin hij dieren met elkaar combineert. Zo worden een adelaar en een konijn bij elkaar gebracht zonder dat de een de prooi wordt van de ander, ze bestaan naast elkaar zonder directe interactie.